ابرار از ايشان ياد فرموده نه به عنوان انبياء ، چون اهل بيت ع انبياء نبودند . بله اينقدر هست كه مقامى بس عظيم دارند ، بطورى كه وقتى حال اولوا الالباب را ذكر مىكند ، كه كسانى هستند كه خدا را در قيام و قعود و بر پهلويشان ذكر ميكنند و در خلقت آسمانها و زمين تفكر مينمايند ، در آخر از ايشان نقل ميفرمايد كه از خدا درخواست ميكنند ما را به ابرار ملحق ساز ، ( وَتَوَفَّنا مَعَ الأَبْرارِ ، با ابرار ما را بميران ) ، « 1 » و در تفسير الدر المنثور است كه حكيم ترمذى از ابى عامر اشعرى روايت كرده كه گفت : به رسول خدا ( ص ) عرضه داشتم : تماميت بر و نيكى به چيست ؟ فرمود : اينكه در خلوتت همان كنى كه در انظار ميكنى . « 2 » و در تفسير مجمع البيان از ابى جعفر و امام صادق ع روايت كرده كه فرمودند : منظور از ذوى القربى ، اقرباى رسول هستند . « 3 » مؤلف : گويا اين تفسير از باب شمردن يكى از مصاديق قربا باشد ، چون در قرآن كريم آيه اى مخصوص قرباى رسول خدا ( ص ) هست . و در كافى از امام صادق ع روايت كرده كه فرمود : فقير آن كسى است كه كاردش آن چنان به استخوان نرسيده كه دست بسوى مردم دراز كند ، ولى مسكين بد حالتر از اوست و بائس از هر دو بد حالتر است . « 4 » و در تفسير مجمع البيان از امام باقر ع روايت آورده كه فرمود : ابن السبيل كسى است كه دستش از اهلش بريده باشد . « 5 » و در تهذيب از امام صادق ع روايت كرده كه شخصى از آن جناب از برده اى سؤال كرد كه با مولايش قرار گذاشته : اگر فلان مبلغ بپردازد ، آزاد باشد و مقدارى از آن مبلغ را پرداخته چه كند ؟ فرمود : به حكم آيه * ( ( وَفِي الرِّقابِ ) ) * بقيه مبلغ را بايد از مال صدقه بپردازند تا آزاد شود . « 6 » و در تفسير قمى در ذيل جمله : * ( ( وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَالضَّرَّاءِ ) ) * گفته : امام ع فرمود : يعنى در گرسنگى و عطش و ترس ، و در معناى جمله ( و حين الباس ) گفته امام فرمود : يعنى در هنگام جنگ . « 7 »

--> 1 - سوره آل عمران آيه 193 2 - تفسير الدر المنثور ج 1 ص 172 3 - تفسير مجمع البيان ج 1 ص 263 4 - فروع كافى ج 3 ص 501 حديث 16 5 - تفسير مجمع البيان ج 1 ص 263 6 - تهذيب ج 8 حديث 102 7 - تفسير قمى ج 1 ص 64